Türkiye'de Turlar

Bisikletle Bayramda Ege

bisikletciler — Sun, 28 Dec 2008 20:21:00 GMT

( Ayvalık-Aliağa-İzmir-Manisa)
10,11,12/Aralık/2008

Tur ekibi: İbrahim KIZILKAYA- ( Bursa)

Kayhan ÖZOĞUL (Balıkesir)

Yücel KIZILTAŞ (Balıkesir)

1.GÜN : Ayvalık-Aliağa (96 km)
2.GÜN : Aliağa-İzmir   (67 km)
3.GÜN : İzmir-Manisa   (39 km)

Heyecanlanmıştım Aralık ayının ilk günlerinde Balıkesir'den Kayhan Özoğul'un telefondaki dost sesini duyduğumda. Ağbi diyordu bir şeyler yapalım mı bu bayramda?

Alelacele yapıverdik programımızı. Kısalan günleri ve muhtemelen bozacak olan havayı bile hesaba katmadan.. Ne fark ederdi ki havanın nasıl olacağı. Dostlarla yine yollarda olacaktık sonuçta. Zaten içim sıkılıyordu bu aralar. Dağıtmalıydım iç sıkıntımı. Atmalıydım biriken enerjimi. Düşmeliydim yollara. Hızla hazırlıklarımı tamamladım. İkinci günün akşamında sözleştiğimiz gibi Balıkesir otogarındaydım. Hoş geldin, ben Yücel diye seslenen bir başka dost sesle ilk kez tanıştım orada. Gece boyu sohbet ettik Yücel'le yıllardır birbirimizi çok yakından tanıyormuşçasına. Maceradan maceraya, hayalden hayale koştuk yüzüne yansıyan sıcacık dostluğuyla. Saat 02,00'ı geçiyordu yattığımızda.

Son kontrollerimizi yaptık

Harekete hazırdık

1.GÜN

Sabah erkenden kalktık.Hazırlıklarımız tamam. Yücel Ayvalık otobüsünde ve Kayhan'la ben yoldan bineceğiz otobüse. Yaklaşık 35 dakika gecikmeyle geldi otobüs . Bisikletlerimizi parçalamış olarak beklerken çok üşüdük. Sabah ayazı var Balıkesir'de. Sislerin arasından cılız hüzmelenen güneş henüz hiçbir şeyi ısıtmıyor. Camdan dışarıyı izliyorum renkler üşüyor çimenlerin üzerinde. Ürperiyorum izlerken.

Ayvalık otobüsünde şekerleme

Kayhan uykusuz dün geceden. Kısa sürede uykuya dalıyor. Farkında bile değil Yücel'in yaptığı muzipliklerden.

Yaşlı ve yorgun otobüsümüz yer yer bozuk olan yolda iniltiler çıkararak ağır ağır ilerliyor kıvrımlı Havran rampalarında. Otogara ulaştığımızda yıllardır birbirine hasret sevgililer gibi kavuşturuyoruz bisikletlerimizin ayrık parçalarını. Artık bisikletlerimiz ve biz bir bütünüz.

Ayvalık otogarında üzerimi değiştirirken paparazzilere yakalandığım an

Sabah keyfi

Kış güneşi içimizi ısıtıyor

Ayvalık her mevsim güzel

Çaylarrrrrr

Yola düşme zamanı

Ayvalık alıştığımızın dışında oldukça sessiz

Yavaş yavaş güneşi hissetmeye başladık Ayvalık'ta. Limandaki çay bahçelerinden birine dalıyoruz. Ayvalık tostunu yemeden geçip gitmek haksızlıkmış gibi geliyor üçümüze de. İnce belli bardaklarda içtiğimiz çaylarla içimiz de ısınıyor. Yola düşme zamanı. Sahile paralel uzanan yolda ilerlerken bomboş geliyor Ayvalık gözümüze. Birkaç başıboş köpek, palmiyeler, fıstık çamları ve yaşlı taş yapılar sessizce tanıklık ediyorlar Ayvalık'tan geçişimize. Boş sokakların garip hüznünü bastırıyor içimizdeki coşku. Sarımsaklı'ya devam ediyoruz. Bir baştan bir başa hızla geçiyoruz Sarımsaklı'dan. İzmir yoluna çıkıyoruz. Önümüzde Altınova. Yol boyu uzayıp giden tarlalar kış güneşi altında soğuk bir kırmızıya bürünmüşler. Oysa birkaç ay sonra bereket fışkıracak bu tarlalarda. O mucizevi uyanışın izlerini arıyorum yeni sürülmüş topraklarda. Havaya yayılan toprağın kokusunu tiryakilikle çekiyorum ciğerlerime.

Bergama'ya doğru devam ederken ısrarlı çalan kornasıyla yavaşlayarak yakınlaşan bir araba hemen önümüzde duruyor. GPA'dan bir dost H.İbrahim Abi ve eşi iniyor arabadan. Kucaklaşıyoruz. 300 metre ilerideki kır kahvesinde sohbet ediyoruz. Çaylar ve kurabiyeler eşliğinde. 25-30 km. sonra bize göre ters yönden gelen İzmir ekibiyle karşılaşacağımızın müjdesini veriyor bize. Dostlarla yollarda karşılaşmak ne güzel bir duygu.Konuşacak çok şeyimiz var ama yolumuz uzun. Vedalaşıyoruz. Yaklaşık yarım saat sonra karşı yönden gelen bisiklet grubu görüş alanımıza giriyor. Onların tarafına geçerek ortada buluşuyoruz. Ali abi, Selman, Serpil hanımı daha önceden tanıyoruz. Kucaklaşıyoruz dostlukla. Fotoğraflar çekiliyor ayaküstü. Gökova'dan sonra yolda karşılaşmak büyük sürpriz hepimiz için. Dönün diyorlar bize. Dönün birlikte Ayvalık'a doğru gidelim. Hayır diyoruz. Hedefimiz Aliağa. Vazgeçemeyiz biz hedefimizden. İzmir'deki diğer dostlara da selamlarımızı bırakıp devam ediyoruz hedefe doğru.

Bir süre yol alıyoruz. Acıkıyoruz. Bir yol boyu lokantasında bol limonlu çorbalar içiyoruz.Yanında kızarmış ekmek ve üzerine sütlü kadayıf. Oyalanmadan yine yola düşüyoruz. Delice pedal basıyoruz hedefimize. Yeni Şakran'dan çıkarken güneş batıyor. Önümüzdeki son 10 km.yi alaca karanlıkta geçiyoruz. Güneşin batmasıyla hızla soğuyor hava. Kafa lambalarımızın titrek ışığında Aliağa'ya giriyoruz. Dört yıl önce Ergün'le birlikte yaptığımız Ege turunda Aliağa'da yediğim sac kavurmasının tadı hala damağımda. Akşam yemeği için aynı yeri öneriyorum. Hemen kabul ediliyor önerim. Biralar da iyi geliyor yorgunluğumuza.

İzmirli uzun yolcu dostlarla

Aliağa'ya ulaştığımızda hava çoktan kararmıştı

2.GÜN

Güzel uyumuşuz bu gece. Bir önceki günün yorgunluğundan hiçbir iz kalmamış üzerimizde. Sabahları keyifli oluyorum genellikle. Şakalaşarak çıkıyoruz yataklarımızdan. Pazaryerlerindeki seyyar satıcıların sergilerine benziyor odamızdaki görüntü. Taytlar, formalar, çantalar, kafa lambaları, rüzgarlıklar ve alyanlar dağılmış odanın her yerine. Toparlanıyoruz neşeyle.

Lobide görevlinin meraklı sorularının eşliğinde yüklüyoruz bisikletlerimizi. Deli miyiz ? yoksa çılgın mıyız? Karar veremiyor muhtemelen.

Hava oldukça soğuk. İçimiz ürperiyor. Bir an önce pedal basmak istiyoruz ısınmak için. İzmir yoluna çıkıyoruz. Aliağa henüz uyanmamış. Uzaklardan gelen homurtulu motor sesleri bozuyor ortamdaki sessizliği.

Yine yollardayız. Isıtmayan güneşin parlak ışıkları yansımalar oluşturuyor asfaltın üzerinde. Kahvaltı yapmadık henüz üşümemiz biraz da bu yüzden. Yücel şikayetçi bu durumdan. "Güzelim sahil mekanlarını bırakın, kahvaltı yapacak yer arayın şimdi. Olacak iş mi beyler" diye sesleniyor arkamızdan. Haksız da sayılmaz bu konuda.

Panik halinde pedallarken gözümüz hep benzin istasyonlarında, mola yerlerinde. Bayram nedeniyle olsa gerek çoğu kapalı. Ümitsizce giriyoruz bir istasyona. Pompacı çocuk içten karşılıyor bizi. "Abi "diyor "ekmek dağıtım arabasından yeni aldım ekmeği. Peynirim de var, beklerseniz çay da demlerim size" Beklemiyoruz. Biraz ekmek arası peynirle bastırıyoruz midemizin kazınmasını. Artık Yücel şikayet etmiyor.

Sabah hava oldukça soğuk

Menemen'e doğru ilk soluklanma

Yolda ezilmiş bir sansar ölüsünün fotoğrafını çekiyor Kayhan. Yol boyunca bir çok yaban hayvanının katliama tanıklık etmek ne kötü. İçimiz acıyarak ip gibi dümdüz uzanan yolda devam ediyoruz. Oldukça bakımlı ve güzel çiçeklerle dolu bahçesi olan bir yol boyu lokantasına giriyoruz. Kızarmış ekmek, omlet ve kuru üzüm reçeliyle yapılan kahvaltıyla yerine geliyor bir ara kaybolan neşemiz. Bahçedeki mini lunaparkta salıncaklara ve sallanan mini atlara biniyoruz. Anaokulundaki çocuklar gibiyiz.

Ve yaşam devam ediyor yollarda

Bin atlı akınlarda çocuklar gibi şendik..

Menemen'i geçince tek sıra halinde dizilmiş okaliptusların yanından geçiyoruz. Birden yoğunlaşmaya başlıyor trafik. Yolun sağı ve solu fabrikalarla,mola yerleri ve küçük yerleşimlerle dolu. Korna çalan ve el sallayanlara aldırmadan tüm dikkatimizi yola veriyoruz. Çiğli ve Karşıyaka artık çok yakınımızda. Yolların yoğunluğuna bir de kavşak çalışması eklenince servis yollarından geçerek giriyoruz Karşıyaka'ya. Yol üzerinde Ata bisiklete uğruyoruz. Ürünleri incelerken biraz da dinlendiriyoruz yorgun bedenimizi...

Paparazzi Kayhan objektifiyle her yerde peşimde...

Çiğli yakınlarında...

Bostanlı iskelesi hemen karşımızda. Uzun zaman oldu denizden geçmeyeli körfezi. Öneriyorum. Kabul görüyor önerim. Bisikletlerimizi özenle yerleştiriyoruz güverteye. Güneş iyice hissettiriyor kendini. Geminin ardındaki köpüklere dalıyor gözlerim. Dalga sesleri martı seslerine karışarak yoğunlaşıyor kulaklarımda. Yüzüme vuran rüzgara aldırmıyorum.

Konak meydanını dolduran amaçsız kalabalığın meraklı bakışlarına aldırmadan karışıyoruz içlerine. Telaşsız ve denizdeki dalgalar gibi topluca hareket ediyoruz. Bir an önce çıkmak istiyoruz kalabalıktan. Güzelyalı'daki Scott bayisine uğruyoruz. Sohbet ederken Kayhan'ın bisikletinin zincirine iki de bakla ekletiyoruz. Sadık ve Neşe'yle telefonlaşıyoruz bir yandan. Geceyi Bornova'da geçireceğimi söylüyorum. Sinmiyor içlerine ısrarla gelip alıyorlar beni Bornova'dan. Kesif bir kömür kokusu ve dolunay var İzmir'in üzerinde..

DOSTLARI OLMALI İNSANIN

Dostları olmalı insanın;

Aynen gemilerin limanları gibi.

Zaman zaman,uğradığın ,yükünü boşalttığın,

Dalgalar dininceye kadar beklediğin koynunda.

Sonra açık denizlere uğurlamalı seni,

geri döneceğin günü bekleme umuduyla.

Bazen rüzgara o açmalı yelkenini,

yanağına konan bir öpücüğün coşkusuyla,

halatlarını çözmeli,

seni çok ama çok özlemeli.

Dostları olmalı insanın;

Ermiş,bilge,hayatı ezbere okuyabilen.

Düşünmediklerini düşündüren,

Seni bir cambaz ipinde güvende tutabilen,

Gerektiğinde senin için ateş yutabilen,

Yolunu ışıtan ustan olmalı.

Şekillendirmeyi öğretmeli hayatın çömleğini.

Sana vermeli soğuk bir kış gününde,

Üzerindeki tek gömleğini...

Can YÜCEL

Ne de güzel ifade etmiş büyük usta.

Feribottayız

İzmir...

3.GÜN

Sabah çok mutlu uyanıyorum dostlarımın evinde. Kayhan ve Yücel'le kahvaltı yapacağımı söylemiştim akşamdan. Neşe erkenden kalmış ve çok güzel bir kahvaltı kumanyası tutuşturuyor elime. Irmak henüz derin uykuda. Sadık'la çıkıyoruz ve tam vaktinde oluyorum buluşma yerinde. Kuşadası'na doğru devam etmekti planımız. Kuşadası'ndan arkadaşıyla konuşmuş Kayhan ve rüzgar çok şiddetliymiş Kuşadası'nda, hava da patlamak üzere. Ayak üzeri değişiklik yapıyoruz programda. Sabuncu beli rampalarını çıkarak gidebildiğimiz yere kadar gitmeye karar veriyoruz. Yağmur kokuyor hava. Bulutlar toplanıyor gökyüzünde.

Bir kahveye giriyoruz Neşe'nin koyduğu katmerleri afiyetle tüketiyoruz. Artık hazırız rampalarla cebelleşmeye.

Manisa yoluna girer girmez başlıyor rampalar. Fakat yol dümdüz geliyor gözümüze. Bir süre yükseliyoruz. Dönüp bakıyorum artık çok aşağıda kalan İzmir'e.

Hızla geçen araçların oluşturduğu rüzgarı hissediyoruz bisikletlerimizde. Yol boyunca uzanan reklam tabelaları çirkin bir görüntü kirliliği oluşturuyor.Görmezden gelerek ormanları izlemeyi tercih ediyoruz. İyiden iyiye kararan bulutların altında karanlık ve kasvetli görünüyor ormanlar da. Kuşlar sürüler halinde ve hızla yer değiştiriyorlar belli ki yağmur gelmek üzere. Islanmasını istemediğimiz eşyaları tekrar kontrol ederek rampayı çıkmaya devam ediyoruz. Bir yayayla karşılaşıyoruz rampaların orta yerinde. Adı Cuma'ymış ve öğretmenmiş kendisi. Üzerinde grev gözcülerini çağrıştıran bir gömlek. Çevre gönüllüsü yazıyor gömleğinde. Küresel ısınmaya dikkat çekmek için Manisa'dan İzmir'e yürüyor. Ayaküzeri sohbette bir çok ilden ortak tanıdıklarımızın olduğunu sevinerek fark ediyoruz. 80 küsur yaşında bisikletçi dostum Faruk amca geliyor aklıma. Dün Menemen yakınlarındayken biz, çok sevdiğim bir dostumun yanından aramıştı İstanbul'dan. Turla ilgili bilgi paylaşmıştık. "Doğa ölürse sen de ölürsün" yazıyor Faruk amcanın da bisikletinde. Duyarlılıklarına hayranlık ve saygı duygularımızla ayrılıyoruz Cuma'dan ve düşlerimdeki Faruk amcadan.

Manisa'dan Cuma öğretmenle...

Neşe'nin tahin pekmezi çok işe yarıyor...

Yağmur başlıyor. Oyun gibi geliyor önceleri yağmurda pedallamak. Sabuncu beli geçidi rakım: 580 yazan tabelanın önünde fotoğraf çekiyoruz. Yağmur arttırmaya başlıyor şiddetini. Bundan sonra uzun bir iniş var önümüzde. Fotoğraf makinalarımızı ve cep telefonlarımızı kapatarak poşetlere sarıyoruz. Özenle yerleştiriyoruz çantalarımıza. Bundan böyle bazen pedal çevirmeyi bırakacağız. Sağnak yağmurun altında beceriklice süzüleceğiz aşağılara, kuşlar gibi zarif bir şekilde.

Önden ben bırakıyorum kendimi. Ardımda Kayhan ve onun ardından da Yücel. Akıyoruz asfaltta akan sularla birlikte. Daha ilk metrelerde sırılsıklam oluyoruz. Giysilerimizden süzülen yağmur suları doluyor ayakkabı ve eldivenlerimizin içine. Pedala yüklendiğimde bardaktan taşar gibi taşıyor sular ayakkabılarımdan...

Keskin rampalardan aşağıya süzülürken yanımızdan geçen arabalardan fışkıran sular da hızla vuruyor yüzümüze. Tepeden tırnağa ıslanıyoruz her araba geçişinde. Frenlerimiz kaydırıyor. Arabalar korna çalıyor kulaklarımızı sağır edercesine. Benim kulağım zincirimin ve tekerleklerimin dönüşüyle oluşan suyun şırıltı halindeki sesinde. Çok keyif alıyorum bu inişten. El ve ayak parmaklarımı hissetmiyorum artık. Suya düşmüş bir kedi yavrusu gibiyim.

Birkaç kilometre ötede ve bizim gittiğimiz yönde tüm araçların konvoy halinde durduğunu fark ediyorum. Araçların stop lambalarının kırmızı ışıkları ıslak yolda güzel yansımalar oluşturuyor. Duran araçların aralarından geçerken yeni olmuş kazayı fark ediyorum. Bir minübüs yoldan çıkmış. Lacivert renkli binek araba da ona çarpmamak için frenlediğinde ortadaki hendeğe yuvarlanmış. Duruyorum. Ardımda da Kayhan duruyor. Kayhan 112'de doktor ve alışık böyle vakalara. Bakıyor yaralı yok maddi hasarla atlatılmış kaza. Yapacağımız bir şey yok devam edelim diyoruz. Böyle kazaların fotoğrafını zaten çekmiyoruz.

Biraz ileride bir benzin istasyonuna giriyoruz. Yağmurun kesilmesini ümit ediyoruz. Sıcacık tarhana çorbasından içiyoruz. Oturduğumuz sandalyelerin çevresinde küçük gölcükler oluşuyor. Üşüyoruz.

Yağmur kesilecek gibi gözükmüyor. Islağız ve durdukça daha da üşüyoruz. Manisa 8- 10 km. önümüzde. Manisa'ya kadar devam edelim diyoruz. Biriken yağmur sularının içinden sırılsıklam geçiyoruz. Otogarın arkasında bir hamamın önünde duruyoruz. Bizimle üşüyen bisikletlerimizi de hamama sokuyoruz. Hamamın saunasında saatler geçiyor ancak ısınıyoruz. Hamamda diyecek yok keyfimize. Bir ara Tolga Çandar'dan türküler bile söylüyoruz. Birkaç saat önceki sırılsıklamlığımız buhar olup damlıyor seslerimizin yankılandığı kubbelerde.

Güzel bir turdu. Sağolun dostlar. Yeni turlarda tekrar görüşmek üzere...

İbrahim KIZILKAYA

Turun güzel finali...

Manisa otogarı..

Solda Yücel KIZILTAŞ,ortada İbrahim KIZILKAYA, sağda Kayhan ÖZOĞUL

Not: Konunun forumdaki yorumları için burayı tıklayınız.

4. Gün: Göynük-Nallıhan-Beypazarı-Ayaş üzerinden Ankara… (18 Ağustos 2008)

bisikletciler — Fri, 28 Nov 2008 13:11:00 GMT

Hazırlayan : Süleyman Şatır

Bugünkü rotamız Ayaş - Ayaş Beli - Ayşantı Geçidi - Yenikent - Sincan - Etimesgut - Ankara...

18 Ağustos 2008 Pazartesi… Fırsat buldukça yazmaya çalıştığım Alifuatpaşa - Geyve -Taraklı - Göynük - Nallıhan - Çayırhan - Beypazarı - Ayaş - Ankara turunun son günündeyiz… Bugün Ayaş’tan Ankara’ya gitmek üzere Ayaş Öğretmenevi’nden ayrılıyoruz.

Ayaş... Şehir merkezine resimde görülen ana yolun solundan yaklaşık 1 km aşağıya inilerek ulaşılıyor...

Bir marketten aldığımız zeytin, peynir, domates gibi yiyeceklerle kendimize oldukça zengin bir kahvaltı masası hazırlıyoruz. Kemal Bey ve Necati Bey bu konuda oldukça becerikli. Kahvaltı yapmak için Ayaş’ın merkezine gitmeye kalkarsak, yaklaşık 1 km metre aşağıya inmemiz, sonradan da oldukça dik bu rampayı yeniden tırmanmamız gerekecekti. Artık Ayaş deyince, aklıma hep rampalar geliyor…

Ayaş Beli'ne doğru...

09:00’da Ankara’ya doğru pedal basmaya başlıyoruz. 60 km kadar bir yolumuz var. Bir gün önce Ayaş Beli’ni tırmanmaya başlamış, 12 km’lik bu tırmanışın 5. Km’sinde Ayaş’a ulaşmıştık. Şimdi sabah sabah geriye kalan 7 km’yi tırmanarak 680 metreden 1195 metre yüksekliğe çıkacağız. Yol gidiş geliş duble yol ve oldukça geniş. Trafik de fazla değil. Fazla zorlanmadan yavaş yavaş 7 km’yi tırmanarak zirveye ulaşıyoruz. Ancak Ayaş Beli’ni ve yüksekliği gösteren bir tabela göremiyoruz.

Oldukça rahat bir tırmanış yapıyoruz...

Ayaş Beli'ni geçtikten sonra yol hafif iniş ve çıkışlarla seyrediyor...

Ayşantı Geçidi'ne doğru...

Bu arada unuttuğum bir şey var. Serkan Taşdelen turumuzun birinci gününde bizi aramış. Kendisinin de yollarda olduğunu, Kuruyan Göllerimiz Bisiklet Turu’nu yaptığını, turun bitiminde Ankara’da görüşebileceğimizi söylemişti. Daha sonra birkaç kere daha konuşarak Ankara’da buluşacağımız kesinleşti. Yani Serkan Ankara’da Sıradışı Bisiklet Mağazası’nda (SDS) bugün bizi bekliyor.

Ayşantı Geçidi... Yol geniş bir yay çizerek yükseliyor... Hava sıcaklığı da 30 derecelerde...

Ayşantı Geçidi Tırmanışı...

Ayşantı Geçidi, 3-4 km'lik kısa ama ciddi bir rampa... Bu geçit Ankara tarafından gelindiğinde çok daha uzun...

Ayaş Beli’ni aştıktan sonra yol bir süre sora da hafif iniş ve çıkışlarla devam ediyor. 13. km’den sonra yeniden tırmanmaya başlıyoruz. Burası Ayşantı Geçidi olsa gerek. Çünkü burada da bir tabela görmüyoruz. Kemal Bey, yol tamiratı için oralarda bulunan Karayolları ekibinden birine soruyor. Evet burası Ayşantı Geçidi’ymiş. 30 derece sıcaklıkta 3-4 km süren bu tırmanışı da bitirmiş oluyoruz. Saat 10:10.Şu anda tekrar 1151 metreye çıktık… Ama bu geçidi Ankara yönünden tırmanmak oldukça zor gibi görünüyor...

Ayşantı Geçidi zirve...

Şimdi bize uzun bir iniş görünüyor.

Yolun zemini zımpara kağıdı gibi... Aslında bu zemin yağışlı havalarda lastiklerin zemine iyi tutunmasını sağlıyor...

Pütürlü zemin Kemal Bey'in yeni taktırdığı yol lastiklerini de güzelce zımparalıyor... Kemal Bey'e bırak frenleri diyorum... Birşey olmaz... Lastikleri patlatmadan inişi tamamlıyoruz...

26. km’den sonra Yenikent’e ulaşıyoruz. Burada Ankara 30 km tabelasını görüyoruz. Artık yol dümdüz. Bir an önce Ankara’ya ulaşmak için pedal basıyoruz. Bu arada çocukluğumun Ankara’da geçtiğini hatırlıyorum. 1958 yılında Etimesgut’ta oturmuştuk. O zaman çocuktum ve evimizin önünde bağ vardı. Burayı görmem gerek. Zaten Etimesgut’tan geçeceğiz. Ancak, bizim Ankara’ya doğru gittiğimiz yol, bu yol değilmiş. 3-5 km sonra sağa dönün diyorlar. Bu yola paralel diğer yola giriyoruz…

Bu arada İstanbul’a dönüş için ayırttığımız biletlerimizi almak için bir İnternet Cafe’ye girmemiz gerek. Neyse Etimesgut’a giriyoruz. İnternet Cafe’de işlerimizi 15 dakikada hallediyoruz. Ardından çocukluğumun geçtiği eski mahalleye gidiyoruz. Daha önce trenle geçerken buraları görmüştüm ama, ev daha arkalarda idi. Tabii her taraf apartman olmuş. Evimizin bulunduğu yeri buluyorum.

Bu iki apartmanın olduğu yerde 50 yıl öncesinde tek katlı bir ev ve üzüm bağı vardı. Bunun kanıtı ise resimde görülen derme çatma çardağı örten üzüm asması... 50 yıl öncesinden bugüne kalır mı bilemem ama orda duruyor işte...

50 yıl öncesinde burada tek katlı bir ev vardı. Şimdi ise neredeyse içiçe yapılmış iki apartman yükselmiş. Bağdan, asmalardan iz yok derken Kemal Bey, apartmanların arasında derme çatma bir çardağın üstünü kaplayan bir asma gösteriyor. Bu asma 50 yıldan beri burda mıdır bilmem ama, burası bizim oturduğumuz yer olduğundan eminim. Evimizin bulunduğu sokağın diğer yanında ise şimdi Etimesgut Belediye binası yapılmış.

Bu arada Serkan bizi tekrar arıyor ve nerede olduğumuzu soruyor. Kızılay’daki Güven Park’a gelmemizi söylüyor. Bizi oradan gelip alacakmış. Tekrar yola çıkıyoruz. Biraz sonra da Hava Lojmanları’nın olduğu Hava Durağı’ndan geçiyoruz. Evet babam asker olduğu için 1959 yılında da burada oturmuştuk. Gezinin bu kısmı benim çocukluğumu hatırlattığı tam bir nostalji oldu.

Evet yola devam ediyoruz. Ama görünürlerde Ankara yok. Hatta daha da uzaklaştık gibi sanki. Şehirlerarası otobüsler görüyoruz, Aydın, İzmir, Eskişehir yönünü gösteren tabelalar görüyoruz, ama Ankara, Ulus, Kızılay levhaları ortalarda yok. Gittiğimiz yönde hep AŞTİ levhası var. Bu tabela hakkında da en ufak bir fikrimiz yok. Ankara Sular İdaresi ya da Ankara Belediyesi olabilir diyorum, ama sonuçta A ile başladığı için Ankara ile ilgili bir şey… Zaten Ankara da gittiğimiz yönde. İleride Hüseyin Gazi Dağı'nı görüyorum...

Bu arada Serkan tekrar arıyor. AŞTİ levhasını takip ediyoruz diyorum. Tamam o zaman AŞTİ’de buluşuruz diyor. Ama AŞTİ’nin ne anlama geldiğini sormayı unutuyorum. Ankara’ya iyice yaklaşıyoruz, trafik de artıyor. Ancak AŞTİ levhasını takip ederken birden kaybediyoruz. Gözüme tanıdık Kızılay levhasını görünce, bu sefer Kızılay levhasını takip etmeye başlıyorum. Serkan’ı arıyorum ve AŞTİ levhasını kaybettiğimizi Kızılay’a doğru gittiğimizi söylüyorum. Ulaştırma Bakanlığı’nın yakınında olduğumuzu söyleyince, bekleyin geliyorum diyor.

Serkan yanımıza geliyor ve daha Ankara’ya girmeden kaybolmaktan bizi kurtarıyor. AŞTİ’nin de Ankara Şehirlerarası Otobüs Terminali olduğunu öğrenmiş oluyoruz. Serkan bizi Sıradışı Bisiklet Mağazası’na (SDS) götürüyor. Mağazanın sahipleri Ogün ve Serkan’la tanışıyoruz. Bizi oldukça sıcak karşılıyorlar. Öğle ve akşam Serkan’ın yaptığı leziz yemeklerle karnımızı doyuruyoruz. Burada bize karşı gösterdiği misafirperlikten dolayı kendilerine bir kez daha teşekkür ediyoruz… Bu arada Kevser ve arkadaşları geliyor. Kars’a gidiyorlarmış. Biz turu yeni bitirmiştik ama, yine de onlara imrendik... Keşke onlara takılsa mıydık acaba?..

Bu arada Kemal Bey’le birlikte, Anıt Kabir’e gitmeye karar veriyoruz... Bunlar da Anıt Kabir'de çektiğimiz fotoğraflar...

Evet 3.5 gün süren Ankara yolculuğumuz burada sona eriyor. Gece Kamil Koç 23:00 otosüyle İstanbul'a dönüyoruz... O gece bizi yolcu etmeye Serkan başta olmak üzere birçok arkadaş AŞTİ'ye geldi... Onlara da teşekkür ediyorum... Son günün km değerlerini yazdığım küçük kağıdı ise ne yazık ki bulamadığım için yol km değerlerini yazamadım... Bulabilirsem ilave deceğim...

Başka tur var mı derseniz, Cahit Turhan'la Trakya'da Istranca Dağları turu, Rahman Karataş'la Lüleburgaz, Tekirdağ, Uçmakdere, Mürefte, Şarköy, Kavak Köy, Erikli, Enez turları var... Onları da vakit buldukça yazmaya çalışacağım...

Süleyman Şatır

Not: Konuyu buradan da takip edebilirsiniz.

3. Gün: Göynük-Nallıhan-Beypazarı-Ayaş üzerinden Ankara…

bisikletciler — Wed, 22 Oct 2008 05:48:00 GMT

Hazırlayan: Süleyman Şatır

Fotoğraflar: Süleyman Şatır

17 Ağustos 2008 Pazar: Çayırhan - Beypazarı - Ayaş

Evet turumuzun üçüncü günündeyiz. Bugün 17 Ağustos 2008 Pazar… Çayırhan’dan yola çıkarak Beypazarı üzerinden Ayaş’a ulaşacağız. Çayırhan içinde kahvaltı yapacak bir yer arıyoruz. Pazar günü olduğu için ortalıklarda kimseler görünmüyor. Sokaklarda dolaşıp duruyoruz. Birkaç bakkal var, onlar da kapalı.

Umutsuzluğa kapıldığımız bir sırada bir pastahane görüyoruz ve hemen dalıyoruz. Divan Pastanesi’nde tezgahın üstünde çeşit çeşit poçalar, zeytinli açmalar, börekler. Sanki İstanbul’dayız… Birer duble çay söyleyip, hemen hepsinin tadına bakıyoruz. Bu arada Çayırhan’la ilgi sohbet ediyoruz. Burası yeni Çayırhan diyor pastahaneyi çalıştıran genç, eski Çayırhan 1958 yılında 4-5 km daha güneyde bulunan Sarıyar Barajı’nın göl alanı içinde kalmış.

O da hava kirliliğinden şikayet ediyor. Hava kirliliğinden halkın çoğu Beypazarı’na göç etmiş. Bir gece önce otelde bir gençle konuşmuştuk. Kahramanmaraşlı genç, maden mühendisiymiş ve Çayırhan Termik Santrali’nde çalışıyormuş. Burada çalışanların çoğu hava kirliliğinden 25 km uzaklıktaki Beypazarı’nda kalıyor demişti.

Çayırhan’ın uzaktan görünüşü…

Beypazarı’na doğru yola çıkarken, ana yolun hemen yanında açık bir marketin önünde duruyoruz, biraz önce yediğimiz yağlı unlu mamüllerin üzerine birer maden suyu içiyoruz. Ayrıca su alıyorum. Bir gün önceki gibi, içi buzlu bir su veriyorlar ama almıyorum. Çünkü buzlu su, havanın 36 derecelerde seyretmesine rağmen kesinlikle hemen erimiyor. O gün erimeyen buz yüzünden Kemal Bey’in suyunu paylaşarak onu da susuz bırakmıştım.

Saat tam 09:00’da yola çıkıyoruz. Ana yola çıktıktan bir süre sonra da uzaktan Çayırhan Termik Santrali’nin duman çıkaran bacalarını görüyoruz. Bu bacalardan ikisinden zehir havaya karışıyormuş. Dün gece otelin camından baktığımda sokak lambalarının etrafında gördüğüm ve sis zannettiğim dumanın nedeni de anlaşılmış oldu. Ne diyelim bu bir gerçek; enerji lazım ama enerjiyi üretirken çevre de olumsuz etkileniyor.

Çayırhan’dan çıktıktan 2-3 km sonra santrale ulaşıyoruz. Santralin yakınında bir şoförle konuşuyoruz. Santralden çıkan atık linyit külünü taşıyoruz demişti. Yanlış hatırlamıyorsam, bu külün çimento yapımında kullanıldığını söylemişti. Bir süre sonra, kullandığı silobaz türü bir kamyonla arkamızdan korna basarak bizi solladı geçti. Öğleden sonra Beypazarı-Ayaş arasında Ayaş yönünden dönerken bir kez daha karşılaştık…

Biraz daha ilerliyoruz, bu sefer yolun sol tarafında Linyit İşletmelerini görüyoruz. Toprak altından çıkarılan linyit kömürü, Termik Santrale aktarılıyor.

Termik santralden sonra, yol yavaş yavaş bizi tırmandırmaya başlıyor. Sabah sabah fazla zorlanmadan tırmanıyoruz. 6,41. Km’deyiz ve tırmanış sürüyor.

Aslında resimlerden eğimler pek anlaşılmıyor. Gerçekten bu tırmanışın son kısımları oldukça dik eğimliydi. Umarım tırmanacağımız tepeden sonra inişler başlar ve biraz km yapabiliriz.

Necati Bey, maaşallah 70 yaşında olmasına rağmen büyük gayret göstererek bizimle beraber bu yokuşları aşıyor. İnşallah bizde onun yaşlarında bisikletlerimizle yine bu yollarda olabiliriz…

7. km’yiz. Tepeye ulaştık ama, kısa bir inişten sonra tekrar tırmanış görünüyor. Hava sıcaklığı 32 derece ve oldukça yakıcı. Buraya kadar ancak 11 km ortalama ile gelmişiz. Ama hiç acele etmeden, kendimizi yormadan gittiğimizi belirtmem gerekiyor.

Evet tırmanışı tamamladık kilometre saatimiz şimdi 8,25’i gösteriyor. Sürülmüş ekin tarlaları burada da dikkat çekerken, bize yine bir iniş ve inişten uzun bir tırmanış görünüyor. Bu inişi çok hızlı yaparak, en azından karşı tepenin yarısına kadar iniş hızımızın yardımıyla tırmanırız diye düşünüyorum. Bu arada ben fotoğraf çekerken, Kemal Bey ve Necati Bey, tırmanışa geçtiler bile…

Bu tepeyi de tırmandıktan sonra bize yine iniş ve çıkış görünüyor. 700-800 metrelik bir iniş yaptıktan sonra, tırmanacağız biraz düz gittikten sonra yine tırmanış. Fotoğrafı zoomlu çektiğim için mesafeler kısa gibi görünüyor. Saat 09:33, km’miz de hemen hemen aynı 9,36 km. Yolun yarısı olmasa bile Beypazarı’na 14-15 km kaldı diyebiliriz.

Evet tepeyi tırmandıktan sonra, bu tebalayla karşılaşıyoruz ve Beypazarı’na 12 km olduğunu görüyoruz. Ankara’ya 110 km var ama, Ankara etabı ertesi gün ve Ayaş-Ankara olarak planladık.

Yol yine iniş ve çıkışlarla devam ediyor. Şu anda 10.75 Km’deyiz. Her iniş çıkışımız bize 2 km kazandırıyor. Ayrıca hızımız biraz daha arttı. Bu yolu ben biraz Trakya’daki Kıyıköy yollarına benzetiyorum.

Yolda Necati Bey’i şu anda Marmaris'te olan Emekli Hakim ve Yargıtay Onursal Üyesi Hakkı Terzibaşıoğlu arıyor. Necati Bey, bize Hakkı Bey’in selamlarını iletiyor. Hakkı Bey de bir bisikletsever ve 75 yaşında… Bu arada ben de Fikret Albay’ı arıyorum. Onlar da Bülent Bey (ABY) ve Mustafa Bey’le (El Turco) Trakya turundalar.

Beypazarı yakınları’nda bir benzincide duruyouz. Saat 10:30 ve 22.km’yiz. Burada maden suyu içmek istiyoruz, Beypazarı’na artık çok yakın olduğumuz halde, burada üretilen ve bazı yerlerde 25 kuruşa satılan Beypazarı maden suyunu 75 kuruştan içiyoruz (!). Yeniden yola çıktığımızda saat 11:00 olmuştu. 200-300 metre gitmeden Beypazarı levhasıyla karşılaşıyoruz.

Şehre girerken bu fotoğrafı çekiyoruz.

Beypazarı’ndan görüntüler…

Öğretmenevi’nde asılı bu tabloyu Necati Bey çekmiş…

Öğretmenevi’ne gidiyoruz. Bir gün evvel Beypazarı’na ulaşabilseydik, Beypazarı Öğretmenevi’nde kalacaktık. İstanbul’dan telefonla yerimizi ayırt ettiğimiz Musa Bey’le tanışıyoruz. Bize büyük ilgi gösteren Emekli Öğretmen Yakup Bey, bizi arabasıyla Hıdırlık Tepesi’ne çıkarıyor. Beypazarı’na kuşbakışı bakarken, Beypazarı hakkında bize oldukça ilginç bilgiler veriyor…

Yakup Bey, Hıdırlık Tepesi'nde çevre hakkında bize bilgi veriyor...

80 milyon yıl önce bir iç göl olan Beypazarı içinde 15 km boyunca uzanan dinozor sırtı benzeri tepelerin de suların çekilmesiyle ortaya çıktığını öğreniyoruz. Ayrıca, Beypazarı'nın tarihi bir şehir olduğunu Hititler’den, Romalılar’a, Bizanslılar’a, Selçuklular’a kadar birçok medeniyetin buraya yerleşmiş olduğunu öğreniyoruz.

Hıdırlık Tepesi'nde satılan yöresel ürünler...

Bunlar da elişi yapımı hediyelik ürünler…

Öğle yemeğinde Beypazarı’nın yöresel yemeklerinden Beypazarı Güveci yemeğe karar veriyoruz. Tabağımızdaki yemek bir nevi etli pilav; ama güveçte pişmiş, doyurucu ve lezzetli. Ardından fırından Beypazarı kurusu'ndan tadıyoruz ve onu da çok beğeniyoruz.

Beypazarı kurusu…

Yakup Bey, bize İnözü Vadisi’ne de gitmemizi öneriyor. Ama ne yazık ki bizim fazla vaktimiz yok. Yakup Bey’e buradan bir kez daha teşekkür ediyoruz. Aslında burada bir gün kalmak iyi olurdu ama, dedim ya vaktimiz yok.

Saat 13:30’da Beypazarı’ndan istemeye istemeye ayrılıyor ve Ayaş’a doğru yeniden pedal basıyoruz.

Beypazarı’nın hemen çıkışındaki tabela... 38 km sonra kısmetse Ayaş'tayız.

Bir süre sonra yol inşaatı ile karşılaşıyoruz. Duble yol yapılıyor. Burada da Nallıhan-Çayırhan arasındaki yeryüzü şekillerine benzer görüntüler var.

Yol kenarında derme çatma kurulmuş kulübelerde hanımlar domates, kavun, karpuz satıyor. Bize ikram edilen domatesleri elma gibi yerken, verilen kavun dilimlerini de geri çevirmiyoruz.

16. km’de Akkaya köyüne giriyoruz. Bir yere yetişme telaşımız olmadığı için köy kahvesinde duruyoruz. Fikret Albay da gezilerinde hep böyle yapar. Her köyde durur, köylülerle sohbet eder. Aynı yere bir kere daha geldiğinde de herkes onu tanır. Biz de öyle yapıyoruz. Burada herkesin çoğunlukla çiftçi olduğunu öğreniyoruz. Kemal Bey, Yusuf Macit, Ali Sarıkaya, Selahattin Dursun, Satılmış Kaya ile oldukça koyu bir sohbete dalıyor. İsimleri de yazıyorum çünkü artık köylerde bile internet var ve internet adresini de aldılar.

Saat 15:00’de tekrar yollara düşüyoruz. Akkaya’da çok oyalanmışız. 3-4 km daha gitmeden bu kez su almak için yol kenarındaki bir markete giriyoruz… Kemal Bey, buradan çekirdek de alıyor. Akşam maç varmış.

Bir süre daha yol aldıktan sonra Ayaş İçmeleri yol kavşağına geliyoruz. Aslında buraya da gitmek ve bir gün kalmak iyi olacaktı ama, dedim ya zamanımız yok.

Yola devam ediyoruz. Bir süre sonra Güdül kavşağını görüyoruz. Güdül, Beypazarı’ndan hemen sonra ayrılan ve geniş bir yay çizerek tekrar buraya bağlanan yolun üstünde. Aslında Güdül’ü de görmek isterdim.

Beypazarı’ndan sonra trafik biraz yoğunlaştı ama, çift yönlü duble yolda çok rahat ilerliyoruz. Yolun gittiğimiz yönün sağında sebze bahçeleri var. Kamyonlar, kamyonetler buradan Ankara’ya sebze taşıyorlar. Yolun kenarındaki bu su bizim için serinlemek için iyi bir fırsat oluyor.

Ayaş rampasını tırmanmadan hemen önce… Toki’nin yaptığı binalar sahiplerini bekliyor…

Meşhur Ayaş tırmanışı... Arkada sola doğru giden yol ise Polatlı yolu...

Ayaş’a dik bir rampayla çıkılacağını daha önceden öğrenmiştik. Zaten haritalardan da Ayaş Beli’nin 1195 metre olduğunu da biliyorduk. Bulunduğumuz yerin yüksekliği ise, 680 metre civarında… 12 km’lik bu tırmanışın beşinci kilometresinde yani 910. metresinde Ayaş’a ulaşılıyor… Ayaş, Göynük gibi çukurda bir yerde. Allahtan konaklıyacağımız Öğretmenevi, ana yola çok yakındı ve tırmandığımız yerden tekrar aşağılara inmemiş olduk.

Ayaş görüntüleri...

Öğretmenevi'ne yerleştikten sonra, Ayaş şehir merkezine akşam yemeği yemek için iniyoruz. Ayaş’ı hep merak ederdim Memduh Şevket Esendal’ın yazdığı Ayaşlı ve Kiracıları adlı romanı okumamıştım ama, eski evlerin içinde bu romanın geçtiği evi merak ettim. Bu konuda Ayaşlılar oldukça bilgili ve hemen cevap verdiler. Memduh Şevket Esendal, aslında Çorlulu; yazdığı romanın öyküsü de Ayaş'da değil, Ankara’da geçiyormuş. Romanda Ankara’da bulunan bir Ayaşlı ve kiracıları arasındaki ilişki anlatılmış ve Ayaş’ın içiyle ilgisi yokmuş.

Kemal Bey, Öğretmenevi’nde büyük ekranda, G.Birliği Oftaş – Trabzonspor’un maçını izlerken ben ve Necati Bey erkenden odalarımıza çıktık. Ben yolda aldığım notları düzenledim… Bu sırada ise Öğretmenevi’nin hemen karşısındaki Halk Evi’nde düğün vardı ve gece boyunca Güvercin uçuverdi diye başlayan Ankara’nın meşhur Misket Havası çalındı.

Ertesi gün Ayaş - Ankara etabı var ve Ayaş Beli (1195 m) ve Ayşantı Geçidi’ni (1190 m) aşacağız…

3. Gün 17 Ağustos 2008 Pazar: Çayırhan - Beypazarı - Ayaş

Yapılan km: 70 km
Bisiklet üstünde geçen süre: 4,25,56 km/saat
Ortalama Hız: 16,62 km/saat
Yapılan Maksimum hız: 47,85 km
Çayırhan’dan çıkış: 09:00
Beypazarı’na varış: 11:30
Beypazarı’ndan çıkış: 13:30
Ayaş’a varış: 17:00